Gdańskie promenady spacerowe, zazielenione place, skwery i parki, które pojawiły się w XVIII i XIX wieku  można traktować jako zapis kondycji intelektualnej oraz możliwości technicznych i ekonomicznych społeczności, która je fundowała. Zapis co prawda widoczny, ale dziś niekoniecznie czytelny.

Nawet te zachowane do czasów obecnych miejskie parki i zieleńce wymagają znajomości kodu pozwalającego na odczytanie zawartego w nich przekazu – informacji o ludziach, ich przeżyciach czy wydarzeniach i zjawiskach, które towarzyszyły ich powstaniu.

W Gdańsku, ze względu na przerwanie tradycji kulturowej spowodowanej wymianą mieszkańców, kod pozwalający na zrozumienie pozostawionego przez niemieckich gdańszczan zielonego dziedzictwa został utracony.

Bez niego zielone zabytki pozostają obce, niezrozumiałe i nieme. To, co z nich pozostało – zdziczałe grupy drzew i krzewów – mijamy obojętnie, traktujemy jak nieużytki lub naturalne formy zieleni, które przypadkiem znalazły się wśród miejskiej zabudowy, albo, co gorsza, potencjalne tereny budowlane.

Brak wiedzy o przejętych w 1945 roku terenach zieleni stanowi istotną przeszkodę w ich zrozumieniu i może okazać się śmiertelnym zagrożeniem dla ich przetrwania. W pewnym stopniu zaradzić temu może szeroka akcja popularyzująca zarówno same zabytki, jak i ich dzieje.  

Wykład dr Katarzyny Rozmarynowskiej pt. Ogrody odchodzące... Gdańska zieleń publiczna wczoraj i dziś, który odbędzie się w czwartek 19 stycznia 2012 roku o godzinie 16.00 w siedzibie Centrum Informacji i Edukacji Ekologicznej na ulicy Straganiarskiej 43/46, wpisuje się w tę akcję.